حکمت نامه رودنی

 حکمت‌نامه رودنی

 شماره ۰۰۱
 کیسه‌ای برای محبت

حکایتی درباره محبت، بخشندگی و معنای دوست داشتن

روزی جوانی نزد حکیمی رفت و از کمبود محبت در زندگی خویش شکایت کرد.

گفت: «ای حکیم! دلم از بی‌مهری مردمان گرفته است. هرچه محبت می‌کنم، آن‌گونه که انتظار دارم، محبت نمی‌بینم. گویی در این جهان سهم من از مهر، اندک است.»

حکیم چیزی نگفت. تنها نگاهی به جوان کرد و او را به فردای آن روز فراخواند.

بامدادان، حکیم کیسه‌ای گندم برداشت و به همراه جوان راهی مزرعه شد.

چون به کشتزار رسیدند، حکیم کیسه را به دست جوان داد و گفت:

«این گندم‌ها را در زمین بکار.»

جوان با شگفتی پرسید: «حکیم! من از بی‌مهری آدمیان سخن گفتم و تو مرا به کشت گندم آورده‌ای؟»

حکیم لبخندی زد و گفت:

«بکار، که پاسخ پرسش تو در همین خاک نهفته است.»

جوان دانه‌ها را در خاک نشاند. حکیم گفت:

«اکنون خاک را بپوشان، آبیاری کن و به انتظار بنشین.»

جوان گفت: «آیا با یک بار کاشتن، مزرعه به گندم خواهد نشست؟»

حکیم پاسخ داد:

«نه! دانه باید در تاریکی خاک بماند، ریشه بدواند، آب بنوشد، آفتاب ببیند و روزگار بگذراند تا خوشه‌ای شود.»

سپس دستی بر شانه جوان گذاشت و گفت:

«محبت نیز چنین است. گاه آنچه امروز می‌کاری، فردا نمی‌روید؛ گاه در دل کسی ریشه می‌دواند که هرگز گمانش را نمی‌بردی. اما بدان، محبت را چون بذر در دل دیگران بکار، بی‌آنکه همواره محصولش را مطالبه کنی. و البته هر زمینی شایسته کشت نیست؛ خردمند می‌داند بذر مهر را کجا و چگونه بیفشاند.»

 جوان به خوشه‌های دوردست نگریست و دریافت که محبت، تنها خواستن نیست؛ هنر کاشتن، پروردن و صبوری کردن نیز هست.

پیام حکایت

محبت را نمی‌توان با مطالبه به دست آورد؛ باید آن را شناخت، پرورش داد و در رابطه‌ای دوطرفه تجربه کرد.

مهارت زندگی:

بخشندگی عاطفی، صبوری در روابط و تشخیص رابطه سالم از رابطه یک‌طرفه.

پرسش تأملی:

آیا ما بیشتر در انتظار دریافت محبت هستیم یا برای پرورش رابطه‌های محبت‌آمیز نیز تلاش می‌کنیم؟